Sensakura Kennel - AKITA INU

akita - wirus CHV                                                                        


Wirus herpes - CHV (Canine Herpes Virus)

Coraz częściej słyszy się o wirusie herpes, który jest sprawcą wielu problemów występujących u psów.
Ze względu na trudności diagnostyczne i mało charakterystyczne objawy u dorosłych psów,
wirusa tego nie brano pod uwagę, jako jednego z głównych czynników dziesiątkujących
 nowo narodzone szczenięta, szczególnie u początkujących hodowców. 

Okazuje się, że wirus ten jest wszechobecny w środowisku psów tak, jak nużeniec (Demodex)
czy bakteria
Escherichia coli. Czyli prawie każdy pies jest nosicielem tego wirusa.
Na zetknięcie z nim narażone są wszystkie psy,
gdyż rozprzestrzenia się przez bezpośredni
kontakt z wydzieliną z nosa, moczem zarażonych psów oraz przez krycie.

Dla ludzi jest stosunkowo niegroźny ale nawet na ubraniu czy rękach
możemy przynieść wirusa do domu
i zarazić własnego psa.

Jeżeli wirus natrafi na szczególnie podatne warunki, np: osłabione szczenięta, namnaża się bardzo szybko
i powoduje śmierć maluszka. Zdrowe szczenięta zarażają się bardzo szybko od chorego brata czy siostry,
poprzez kontakt ze śliną, moczem czy kałem. Badania wykazały, że przyczyna śmierci nowo narodzonych
szczeniąt w 90% jest zarażenie wirusem herpes.

W latach 1990 - 2005 w Wielkiej Brytanii, USA, Australii wzrosła liczba pustych kryć
u prawdopodobnie pozornie zdrowych suk, poronień w 3 - 4 tygodniu po kryciu i martwych miotów.
Okazało się, że winę za ten stan ponosi właśnie wirus herpes.

Objawy kliniczne są mało charakterystyczne. U psów dorosłych to niezbyt ostry stan zapalny
błony śluzowej nosa i gardła objawiający się katarem i kaszlem. Lekarze weterynarii najczęściej rozpoznają
taki stan jako przeziębienie lub kaszel kennelowy. Chore psy przez ok. 2 tygodnie wydalają wirusa
w ślinie i wydzielinie z nosa. U suk może wystąpić stan zapalny pochwy - najczęściej
nie zauważony przez właściciela. U samców wirus umiejscawia się w układzie rozrodczym
i może być przekazywany drogą płciową.

Wirus jest szczególnie niebezpieczny dla szczeniąt. Trzymanie dużej liczby psów sprzyja przenoszeniu
wirusa na parodniowe, wrażliwe szczeniaki, które giną w ciągu dwóch tygodni od zakażenia.
Suka, która została zainfekowana po raz pierwszy będąc w ciąży, zaraża płody w macicy lub
gdy przechodzą przez drogi rodne.

Choroba zwykle zaczyna się od piątego do osiemnastego dnia życia. Pierwszym objawem jest
miękki, żółto-zielony kał bez wyraźnego zapachu. W ciągu 1-2 dni maluch traci chęć
ssania, ma kłopoty z oddychaniem, nieustannie kwili i wiosłuje łapkami. Zakażeniu nie
towarzyszy gorączka, ponieważ w pierwszych 3 tygodniach życia organizm szczenięcia nie jest
zdolny do termoregulacji i wytworzenia stanu gorączkowego. Wirus namnaża się w
temperaturach niższych niż  33-37oC, a to oznacza, że wyziębione,
niedogrzane pieski są szczególnie podatne na infekcję. Dotknięte chorobą
szczenięta najczęściej zamierają jedno po drugim.

Nie ma skutecznego sposobu wyleczenia choroby. Ratunkiem może jedynie być
szybie odseparowanie zdrowych szczeniąt od chorych. Należy podnieść temperaturę otoczenia,
karmić i nawadniać maluchy. Wirus jest dość wrażliwy i ulega zniszczeniu w temperaturze 38-39
oC.
Również eter, alkohol, chloroform i roztwory kwaśne (pH poniżej 6,5) niszczą tego wirusa.

Separacja szczeniąt pozwala uratować jedno lub kilka z nich. Jak pisałam wcześniej największa
śmiertelność maluchów występuje, gdy matka zetknęła się po raz pierwszy z wirusem podczas krycia
lub w trakcie ciąży. Przy następnym miocie odchowanie szczeniąt odbywa się prawidłowo,
gdyż psy nabywają swego rodzaju odporność tzn. są nosicielami wirusa o czym
 świadczą przeciwciała we krwi (anty-CHV) ale same nie chorują.

Aby uniknąć kłopotów najlepiej jest zaszczepić sukę. Obecnie
w Polsce u lekarzy weterynarii
 jest dostępna szczepionka przeciw CHV. Według producenta - Merial South Africa (Pty) Ltd - najlepiej
jest zaszczepić sukę dwukrotnie. Pierwsze szczepienie przeprowadza się w czasie cieczki
przed planowanym kryciem lub 7-10 dni po kryciu. Natomiast druga dawka jest
podawana 1-2 tygodni przed datą porodu.

źródło: www.pies.pl

powrót "Akita"